Ζωογόνος

Το δρόμο σκάβω Το χώμα κρατώ Τα δυο μου χέρια στη λασπη βυθιζω Τον ήλιο χαίρομαι στις χαραμάδες Τον κρύο αέρα αναπνέω Το σώμα μου αφήνω στη μέρα Τις αιχμηρές βελόνες των δέντρων αγγίζω Μια στιγμή ζωής, πραγματικής ζωής τα κύτταρα μου βιώνουν.

Τότε και τώρα

Μια ασπρόμαυρη εικόνα
και παλιά, ξεθωριασμένη,

με εκείνη στην καρέκλα

να μην ξέρει τί της φταίει.

Το λευκό το πρόσωπό της,

μοιάζει να φεγγοβολά

μα το μαύρο των ματιών της

πολλή θλίψη μαρτυρά.

Ποιός να ξέρει αν μετανιώνει.

Ποιός να ξέρει αν καρτερεί.

Ποιός να ξέρει αν υποφέρει.

Ποιός να ξέρει αν θρηνεί.

Δίπλα στην παλιά εικόνα

είναι μια χρωματιστή.

Μα τί έκπληξη και πάλι

μια κοπέλα καθιστή.

Κόκκινο το φόρεμά της.

Χρυσά είναι τα κουμπιά.

Μα το μαύρο των ματιών της.

Πολλή θλίψη μαρτυρά.

Ποιός να ξέρει αν μετανιώνει.

Ποιός να ξέρει αν καρτερεί.

Ποιός να ξέρει αν υποφέρει.

Ποιός να ξέρει αν θρηνεί.

Πια το μόνο που αλλάζει

είναι μόνο το χαρτί.

Τα κεντήματα

Να 'το το συρτάρι του πόνου.
Όταν το ανοίξεις θα 'βρείς
πλουμιστά κεντήματα,
χρυσές δαντέλες,
περίτεχνα κοφτά
πολύχρωμα στρωσίδια,
κεντημένα με κόπο
ένα-ένα,
από χέρια ζεστά,
με μάτια συγκεντρωμένα,
βράδια και δειλινά.
Κάθε ένα και μια όμορφη
παράσταση.
Κάθε ένα και μια περίεργη
ιστορία.
Χορευτές σε μια γιορτή
απ' τα παλιά.
Πουλάκια με φτερά
χρωματιστά.
Λουλούδια δέντρα και βουνά,
μα και σχέδια απλά.
Κάθε φορά που το ανοίγω
τούτο το συρτάρι του πόνου,
ένα-ένα τα μυρίζω,
ένα-ένα τα αγκαλιάζω
και σε φέρνω πιο κοντά.

Emotional landscapes...

All that no one sees you see
What's inside of me
Every nerve that hurts you heal
Deep inside of me
You don't have to speak
I feel...

Δεν γεννήθηκα μαχητής...

Ήταν χτες τα χαράματα όταν ξύπνησα λόγω της υπερβολικής ζέστης. Δεν ξέρω γιατί αλλά το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν η παραπάνω φράση, την οποία θεωρώ και αντιπροσωπευτική ολόκληρης της γενιάς μας. Τα αίτια αυτής της παραδοχής μου μπορεί να έχουν βαθιές κοινωνιολογικές προεκτάσεις. Βαθύτερο αίτιο νομίζω πως είναι το πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό υπόβαθρο στο οποίο μεγαλώσαμε. Απόγονοι οι περισσότεροι ανθρώπων που βίωσαν τις άσχημες συνθήκες των προηγούμενων δεκαετιών μας, οι πρόγονοί μας είχαν κάθε δικαίωμα να μας κανακέψουν, να μας μορφώσουν όσο καλύτερα γίνεται, να μας διορίσουν, να διασφαλίσουν στο έπακρο οτι η ζωή μας θα περιλαμβάνει το μικρότερο δυνατό κόπο και μόχθο. Η μεγάλη τους ανασφάλεια απαιτούσε πολιτική σταθερότητα πάση θυσία, με κάθε κόστος. Ακόμη και σήμερα η λέξη αποσταθεροποίηση προκαλεί τρόμο και αποτελεί καραμέλα στο στόμα εκείνων που προπαγανδίζουν και απειλούν. Ο φόβος και η ανασφάλεια τελικά αποτελούν βασικά χαρακτηριστικά του νεοέλληνα. Είναι μη λογική μια τέτοια συμπεριφορά όταν μιλάμε για ανθρώπους;... Όχι, δεν έχω πρόθεση να δικαιολογήσω καμία συμπεριφορά. Θεωρώ επίσης οτι ενστικτωδώς ο άνθρωπος είναι φύσει μαχητικός ως προς τα κεκτημένα του. Όπως όμως έχει αποδειχθεί ιστορικά ο άνθρωπος είναι και ένα όν που παρασύρεται εύκολα στη δίνη μιας προπαγάνδας. Η μελέτη και βαθιά και ακριβής γνώση της ιστορίας είναι από τα λίγα βέλη στη φαρέτρα του μέσου ανθρώπου, που μπορεί να τον βγάλει από το βαθύ πηγάδι της μαζικής παραπλάνησης. Είναι ο μέσος νεοέλληνας ένας καλός γνώστης της ιστορίας και αντικειμενικός κριτής του πολιτικού μας συστήματος; Πως περιμένουμε να παραμείνουν μέσα στα σύνορα της χώρας οι άνθρωποι που γαλουχήθηκαν για να μην είναι μαχητικοί; Πως περιμένουμε οι άνθρωποι που βρίσκονται εντός των συνόρων της χώρας μας να αντιδράσουν, όταν φροντίσαμε να τους πείσουμε με κάθε τρόπο για τις αρνητικές συνέπειες της αντίδρασης; Κάθε νόμισμα όμως έχει δύο όψεις: Τίποτα δεν αποκτήθηκε σε αυτή τη ζωή χωρίς θυσία και αυτό ο μέσος νεοέλληνας φαίνεται να το έχει ξεχάσει κι εγώ με τη σειρά μου.

Μπόρα είναι θα περάσει...

Αγαπητέ μου αναγνώστη,
δεν ξέρω για 'σενα αλλά εγώ τις τελευταίες μέρες και δεδομένης της κατάστασης το έχω ρίξει στις θεωρίες συνωμοσίας. 1) Μήπως μυστικές δυνάμεις φρόντισαν να εκλεχθεί η αριστερή κυβέρνηση Τσίπρα για να περαστούν τα νέα επώδυνα μέτρα με τη σύμφωνη γνώμη της αριστεράς και να μην τα επωμιστούν τα κόμματα της δεξιάς; 2) Μήπως παίζει κάποιο ρόλο σε όλο αυτό ο Πόυτιν με τον περιβόητο αγωγό του; 3) Μήπως ανακάλυψαν κάτι που διαθέτουμε και θέλουν να μας το πάρουν; Κάτι παίζει δε μπορεί. Αρνούμαι να πιστέψω πια οτι δεν μπορούν να βρούν μια απλή λύση για το χρέος... όπως και να 'χει όπως λέει και ο Νίκος από πάνω, αυτός ο κόσμος δεν ήταν πάντοτε δικός μας, αλλά ούτε και κανενός άλλου...

Μαραμένο μπουμπούκι

OK... Τα καταφέρατε...
ισοπεδώθηκα...
έγινα ένα με το χώμα που πατώ...
Καταστράφηκαν τα πιο καλά
και δημιουργικά μου χρόνια...
Θέμα τύχης...;
Σύμπτωση...;
Ποτέ δεν πρόλαβα να κάνω
την επανάστασή μου...
πάντα με προλάβαινε κάτι άλλο...
Μεμψιμοιρία θα πούν κάποιοι...
Τους προκαλώ να επιβιώσουν,
μέσα στα παπούτσια μου,
να λείπουν,
όλοι εκείνοι που αγάπησα...
ότι πιο πολύτιμο είχα...
Πόσο πιο νωρίς να μαραθεί κάποιος;
Αναρωτιέμαι γεμάτη σαρκασμό!

Enigma - Return To Innocence

 
Η αθωότητα κατοικούσε κάποτε σε ένα σώμα μικρό...
Το σώμα με τα χρόνια την πολέμησε
και αυτή τραυματισμένη βρήκε
ένα μέρος μικρό να φωλιάσει.
Φοβισμένη όμως επέλεξε να κρύβεται
πίσω από το πέπλο της μνήμης...

Προπαγάνδα: 21ος αιώνας

Παρακολουθώντας το δελτίο ειδήσεων σήμερα παρατήρησα δύο γεγονότα με έναν κοινό παρονομαστή. Το ένα συμβάινει δίπλα μας, στη χώρα μας. Αφορά στη σύλληψη και προφυλάκιση του ηγούμενου της ιεράς μονής Βατοπεδίου Εφραίμ. Κατά την προφυλάκισή του εικόνες όπως αυτές συνέβησαν έξω από την ΓΕΔΑ.

Την ίδια ώρα πολιτικά πρόσωπα, κληρικοί και μοναχοί σπεύδουν να δηλώσουν την υποστήριξή τους προς το πρόσωπο του ιερομόναχου. Το πιο περίεργο, αυτά τα γεγονότα ξεκινούν ανήμερα την ημέρα των Χριστουγέννων με την πολιτική και οικονομική επικαιρότητα να τρέχει.

Είδηση δεύτερη, που αφορά στο θάνατο του ηγέτη της Βόρειας Κορέας Κιμ Γιονγκ-ιλ σε ηλικία 69 ετών από καρδιακή προσβολή. Γνωστός ως ο "Πολυαγαπημένος Ηγέτης", σχετίστηκε περισσότερο με την παράδοχή του, οτι η χώρα διαθέτει πυρηνικά όπλα και με τον οικονομικό μαρασμό της χώρας του επί της ηγεμονίας του. Επίσης κατηγορήθηκε για πολλά εγκλήματα πολέμου. Οι πρώτες εικόνες που είδαμε από την νεκρώσιμη ακολουθία του ήταν οι ακόλουθες:

Όταν είδα αυτές τις εικόνες από την νεκρώσιμη ακολουθία και τον σπαραγμό από τον απλό λαό, πραγματικά αναρωτήθηκα, υπάρχουν σήμερα τέτοιου είδους πολιτικές φυσιογνωμίες για τις οποίες να νοιάζεται ο απλός κόσμος; Στην ερεύνα που έκανα μετέπειτα κατάλαβα την αλήθεια.
Προπαγάνδα. Αυτή είναι η μαγική λέξη που συνδέει και τα δυο αυτά γεγονότα. Στον 21ο αιώνα, της πληροφόρησης και της τεχνολογίας, ο κόσμος μπορεί να γίνει ακόμη, άβουλα και άκριτα θύμα ενός οποιουδήποτε πονηρού κυκλώματος, με ειδεχθή κίνητρα.

O johnny της καρδιάς μας.

Ένα κράμα χαρακτηριστικών ακραίων, που συνδυάζουν τον κωλοπαιδισμό του James Dean, λίγη από τη ρομαντική γοητεία του Gary Grant και το gothic προφίλ των ηρώων των Argento και Hitchcock. Ίσως γι' αυτό παραμένει στην κορυφή εδώ και τόσα χρόνια, με ένα καταπληκτικό ρεπερτόριο από ρόλους, που κάποιοι ηθοποιοί θα σκότωναν για να αποκτήσουν. Όποιο ρόλο και να έχει υποδυθεί καταφέρνει να σε κάνει να τον αγαπάς, είτε είναι φονικός κουρέας, είτε μαστουρωμένος αμερικάνος σε κρίση, είτε ακόμη και παρανοϊκός εργοστασιάρχης. Αυτός είναι ο Johhny Depp, o ροκάς ινδιάνος από το Kentucky, που διαμόρφωσε μια ολόκληρη εποχή στο σύγχρονο κινηματογράφο.

Edward Scissorhands (1990)

What's eating Gilbert Grape (1993)

Arizona Dream (1993)

Ed Wood (1994)

Donnie Brasco (1997)

Fear and Loathing in Las Vegas (1998)

From Hell (2001)

Blow (2001)

Pirates of the Caribbean (2003)

Secret Window (2004)

Charlie and the Chocolate Factory (2005)

Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street (2007)

Public Enemies (2009)

Ποιός έκλεψε τα Χριστούγεννα;

Είναι η ιδέα μου; Μήπως συμβαίνει μόνο σε μένα. Μηδενικός ενθουσιασμός για τις μέρες που πλησιάζουν, μηδενικά σχέδια, μηδενική διάθεση για κλασσικές συναντήσεις με συγγενείς και χριστουγεννιάτικα εδέσματα. Παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου να χαμογελά μόνο μέχρι τη γωνία όπου πια δεν θα μπορεί να τον δεί κανείς να κατσουφιάζει. Μια Χριστουγεννοκατάθλιψη, αυτό θα μπορούσε να αποδώσει επακριβώς αυτό που νιώθω και παρατηρώ. Ίσως πια ο Άγιος Βασίλης αντί για δώρα θα έπρεπε να μεταφέρει κούτες με αντικαταθλιπτικά και τσιγάρα...πλήρης απομυθοποίηση. Που είναι τα οικογενειακά Χριστούγεννα των παιδικών μου χρόνων όπου οικογένεια. συγγενείς, φίλοι, γνωστοί ακόμη και περαστικοί γίνονταν ένα σε πολύχρωμα σπίτια με καρεδάκια στα τραπεζάκια, με πενιχρά στολίδια και με πολλές πολλές μυρωδιές απο γλυκά και φαγητά; Το μόνο που έμεινε να μας θυμίζει πραγματικά Χριστούγεννα είναι εκείνες οι παλιές και πολλές φορές φορές κοκκινοπές φωτογραφίες που βρίσκονται καταχωνιασμένες στα συρτάρια.

Φόρος τιμής

Εκει...
ανάμεσα στις θολές γραμμές
του αστικού τοπίου,
εκεί...
ανάμεσα στα πυκνά δέντρα
των απάτητων κορυφών,
εκεί...
ανάμεσα στα κιτρινοπά μονοπάτια
του αχανή κάμπου
εκεί...
ανάμεσα στους κοιλώδεις βράχους
του απύθμενου πελάγους
...ακούγεται μια φωνή...
...δυό φωνές...
...τρείς...
...ένας βαρύς αχός...
από αυτούς που έφυγαν δοξασμένοι,
και αυτή η γή ποτέ δεν τους ξανάδε.
Κλαίνε απαρηγόρητα μέσα σε λευκά πέπλα
γιατί αισθάνονται τον όλεθρο...
γιατί αισθάνονται τον υποντροπιασμό...
γιατί αισθάνονται...
αισθάνονται...
ακούτε;

Time for music...

Δύο από τα τραγούδια με τα οποία έχω κολλήσει άσχημα:

Role Play

Είναι δικαίωμα σου...
να ψάχνεσαι.
Μήν το πετάς αυτό το δικαίωμα.
Μη μένεις στάσιμος.
Ψάξε μέχρι τον πυρήνα
της υπαρξής σου.
Μόνο έτσι θα αντιληφθείς
το ρόλο σου.
Ένα παιχνίδι ρόλων
είναι η ζωή.
Καθημερινές θεατρικές παραστάσεις,
με πρωταγωνιστές, δευτεραγωνιστές,
κομπάρσους, σκηνοθέτες, σεναριοπλάστες.
Μια καθημερινή παράσταση
στην οποία συμμετέχεις,
και τελειώνεις μόλις πέφτει η αυλαία.
Την υπαρξή σου θα την καταλαβαίνεις,
θα την καθορίζεις πάντα μέσω της
συνύπαρξής σου.
Ενα παιχνίδι ρόλων...
είναι η ζωή.

Τέχνη με νόημα...

Ο διάλογος καρποφορεί. Ύστερα από φιλική συζήτηση για την τέχνη γενικότερα και ειδικότερα σκέφτηκα να παραθέσω τρία απτά παραδείγματα στρατευμένης τέχνης που συνεχίζουν να είναι διαχρονικά και βαρυσήμαντα. Κοινός τόπος και στα τρία η Ελλάδα.

Βίκτωρ Ουγκώ - Τα Ανατολίτικα

Ο Βίκτωρ Ουγκώ αναφορικά με το ελληνικό ζήτημα υπήρξε από τους πλέον όψιμους ευρωπαίους διανοούμενους, που έλαβαν φιλελληνική στάση.

Οι πρώτες του ποιητικές αναφορέας σχετικά με τον αγώνα των Ελλήνων εμφανίζονται το 1826 με τη δημοσίευση στο γαλλικό Τύπο του ποιήματος Τα Κεφάλια του Σαραγιού (Les têtes du serail), εμπνευσμένου από την Έξοδο του Μεσολογγίου, όπου εμφανίζονται μεταξύ των 6000 κεφαλών, που είχαν αποσταλεί στο σαράγι να συνομιλούν μεταξύ τους τα τρία κεφάλια του Μάρκου Μπότσαρη, του Επίσκοπου Ρωγών Ιωσήφ και του Κωνσταντίνου Κανάρη. Το 1827 συνθέτει τα ποιήματα Ναβαρίνο (Navarin) και Ενθουσιασμός (Enthousiasme) και την επόμενη χρονιά τα Κανάρης (Canaris), Λαζάρα (Lazzara) καθώς και το περίφημο Ελληνόπουλο (L'enfant). Όλα τα παραπάνω ποιήματα περιελήφθησαν στη συλλογή Τα Ανατολίτικα.


Ευγένιος Ντελακρουά - Η σφαγή της Χίου

Περισσότεροι από 40.000 κάτοικοι του νησιού της Χίου σφαγιάστηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν ενώ μεγάλο μέρος του πληθυσμού διέφυγε προς τα Ψαρά, τις Κυκλάδες και την Πελοπόννησο, όταν οι Οθωμανοί εισέβαλαν στο νησί το Μάρτιο του 1922. Οι Οθωμανοί έκαψαν σπίτια και σκότωσαν όλα τα παιδιά κάτω των 3 ετών, όλους τους άνδρες από 12 ετών και πάνω, καθώς και όλες τις γυναίκες από 40 ετών και πάνω, με εξαίρεση αυτούς που ήταν πρόθυμοι να ασπαστούν το Ισλάμ. Εμπνευσμένος από την σφαγή της Χίου ο Ευγένιος Ντελακρουά ζωγράφισε τον ομώνυμο πίνακα που εκτέθηκε στο Παρίσι και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ευαισθητοποίηση της γαλλικής κοινής γνώμης για τον επαναστατικό αγώνα των Ελλήνων.

Η νίκη της Σαμοθράκης

Η Νίκη της Σαμοθράκης είναι ένα πρωτότυπο μαρμάρινο πιθανότατα ροδικό έργο που φυλάσσεται στο Λούβρο. Η Νίκη καταφθάνει πάνω σε πλώρη πλοίου για να στρέψει τους νικητές σε ναυμαχία. Ήταν στημένη πάνω σε τεχνητή λιμνούλα ώστε η παράσταση να αποκτά αληθοφανή χαρακτήρα. Χρονολογείται γύρω στο 190 π.Χ.

Raindrops

Και ναι τελείωσε και η σημερινή μέρα. Από τις πιο κουραστικές ever. Σε συνδυασμό με την βροχή που δε λέει να σταματήσει, με έκανε να ονειρεύομαι σε όλη τη διαδρομή το μαλακό μου κρεβατάκι...

Κόκκινα γαρύφαλλα

Κόκκινα γαρύφαλλα,
γεμίζει σιγά σιγά το λειβάδι.
Μυρωδάτα και άγρια,
υπενθυμίζουν πως έρχεται η άνοιξη.
Στρώνουν το κόκκινο χαλί,
για άλλες μέρες...
πιο ωραίες, πιο ελεύθερες,
πιο ανθρώπινες.

Κόκκινα γαρύφαλλα,
και για σένα και για μένα.
Μυρωδάτα και άγρια,
υπενθυμίζουν πως η νιότη δεν χάθηκε.
Οιωνός θαρρείς πως είναι,
για άλλες μέρες...
πιο ωραίες, πιο ελεύθερες,
πιο μαχητικές.

Koop Island Blues

Bathroom Gurgle

Special needs

Κλαίω για κάθε χαμένο έρωτα...
αλλά κυρίως κλαίω για το δικό σου,
για το δικό μου...
για εκείνα τα θολά αγγίγματα
για τα χαμμηλά βλέματα,
για τις αμήχανες σιωπές,
όταν όλα τελειώνουν.
Κλαίω για τη χαμένη αθωότητα
της πρώιμης σχέσης σου,
για τα τραγούδια που ακούσατε μαζί,
και ίσως τα τραγούδια που άκουσα κι εγώ.
Κλαίω για τα βασανιστήρια που πέρασες,
μέχρι να την ξεχάσεις.
Για τον πάτο που έφτασες,
μέχρι να ξαναγεννηθείς.
Κλαίω για την λεπτή κλωστή,
που παρέμεινε στην ψυχή σου,
που σου τη θυμίζει ακόμη...
Κλαίω γιατί νομίζω οτι σε αισθάνομαι...
Κλαίω για κάθε χαμένο έρωτα...
αλλά κυρίως για το δικό σου,
για το δικό μου.